Kitak bi ontzi hermetiko edo gehiago ditu, normalean drainatze-txorrota dutenak, eta Bokashi-inokulatzailearen hornidura bat. Inokulatzailea zereal-aleen zahiarekin egiten da normalean; zahian laktobakterioak —azido laktikoa sortzen duten bakterioak— eta legamia gehitu dira. Mikroorganismo horiek elikagai-hondakinak edo bestelako material organiko egokiak hartzitzen —ozpinetan jartzen— dituzte.

Bokashi metodoa erabiltzeko, elikagai-hondakinak zati txikitan moztu, ontzi batean geruzaka jarri eta zahia kopuru txiki bat gehitzen da. Materiala zapaldu egiten da airea kanporatzeko, eta tapa ontzian jarrita mantentzen da oxigenoa sar ez dadin. Jarraitu elikagai-hondakinak eta Bokashi-zahia gehitzen ontzia bete arte; ondoren, utzi itxita aste batzuez. Gainera, ireki txorrota bizpahiru egunean behin pilatutako likidoa ateratzeko, eta erabili likido hori —10-20 ur-zatitan diluituta— landareak ongarritzeko.

Ontzi bat betetzen denean, beste ontzi bat modu berean betetzen has zaitezke. Bakterioek eta legamiek elikagai-hondakinak hartzituko dituzte —modu anaerobikoan astiro deskonposatuko dituzte—, usain txarrik sortu gabe. Aste batzuk igaro ondoren, hartzidura-prozesua amaitzen denean, edukia hustu ahal izango duzu. Ondoren, hartzitutako materiala material berde gisa konposta daiteke, material marroi ugarirekin nahastuta, karraskarien aurkako konpostaje-sistema batean. Bestela, lurrarekin nahas daiteke aireztatutako eta karraskarien aurkako ontzi batean, eta deskonposatzen utzi.

Laktobakterioak organismo “fakultatiboak” dira, hau da, ingurune anaerobikoetan zein aerobikoetan jardun dezakete. Baldintza anaerobikoetan azido laktikoa sortzen dute, eta horrek organismo kaltegarriei Bokashi-ontzian haztea eragozten die. Baldintza aerobikoetan, oxigenoa erabiliz metabolizatzen dira. Hartzitutako materiala oso azkar konpostatuko da laktobakterioak baldintza anaerobikoetatik aerobikoetara igarotzen direnean. Emaitza konpost edo lurzoru aberatsa izango da, eta elikagai-hondakinak erabat deskonposatuta egongo dira.